MEKKEYE DESİRE/HAC ARZUSU/KABE ÖZLEMİ

 1       

Hacla ilgili ‘Verlangen naar Mekka’ sergisi  Hollanda’nın Leiden şehrinde olan Ulusal Etnoloji Müzesi’nde bulunuyor. 9 Mart’a kadar gezilebilecek olan bu serginin ailenizle birlikte gidebileceğiniz hem eğlenceli, hem de kültürel bir etkinlik adına güzel ve eğitici bir güne vesile olacağından emin olabilirsiniz. Gruplar için indirimleri de var. Küçük çocuklar, genç çocuklar, eşler, dedeler, nineler, hayding hep birlikte müzeye! Geniş bilgi için, buraya tıklayabilirsiniz.

2

Girişte biletinizi alırken verilen bir kartla sergi alanında bulunan bilgisayarlardan sergide edindiğiniz bilgiyi pekiştirebileceğiniz on soruluk bir quiz yapabiliyorsunuz. Her bilgisayarda çok seçenekli ayrı birer soru var. Müze çıkışında bu kartı kasaya teslim ettiğinizde size küçük bir hediye ikram ediliyor. Gerek quizin kendisi gerekse hediye  çocuklarınız hatta sizin için oldukça eğitici ve eğlenceli.

45

Hac sergisi Hollanda’da konuyla ilgili bu denli büyük boyutta sergilenen ilk sergi. Bir süredir ziyaretçilerine açık olan sergi Londra’daki British Museum ile işbirliği içinde hazırlandı.
Bildiğiniz üzere Mekke dünya nüfusunun dörtte birini oluşturan müslümanlar için hayatlarında bir defa mutlaka gitmek istedikleri kutsal bir şehir. Kabe dünyadaki tüm Müslümanların kıblesi.

9

Her yıl milyonlarca insan hacca gider. Mekke aynı zamanda dilimiz Hollandacada köklü bir şekilde yerini almış bir kelime, hani o hep kullandığımız meşhur  “cennet”  veya  “mükemmel bir yer” gibi anlamlara gelen Mekke bu Mekke’dir aslında. Örneğin ‘Amsterdam mimari tutkunlarının Mekkesidir’ deriz ya.

 38

Mekke bizim bildiğimizden, farkında olduğumuzdan çok daha fazla Hollanda kültürü ve tarihin bir parçasıdır aslında. Geçmişte Hollanda Kraliyetinin yüz binlerce sakini Endonezya , Surinam ve Hollanda’dan yola çıkarak hacca gitmişlerdir. Bu nedenledir ki Mekke ve hac yolculuğu Hollanda tarihinin ve kültürünün bir parçasıdır.

Mekke’ye hac yüzyıllar boyunca bir çok Hollandalı sanatçının ilham aldığı, pek çok şehzadenin nadide eserler ürettirmesi için bir esin kaynağı olur. Sergide British Museum ile birlikte dünyanın en iyi İslam sanat koleksiyonlarından derlenen 250’den fazla eşsiz parça bulunuyor. Bu eserler Endonezya’dan Fas’a, onuncu yüzyıldan günümüze kadar geniş bir yelpazeyi içerir.

67

Hacıları çeken nedir? Gidenler hangi arzuları güdüyorlar? Hangi ibadetler ifa edilir? Orada hangi imtihanlarla karşılaşır insan, nasıl arınır? Hacılar yolculuk esnasında, orada bulunduklarında ve  döndükten sonra unutulmayacak hangi deneyimler edinirler? Sergide dünyanın en büyük  manevi, kültürel ve dini fenomenlerinden biri olan Mekke ve Kabe ile ilgili kişisel deneyimler ve öykülerin de paylaşıldığı eşsiz ve benzersiz bir iç görü sunulmakta.

 10

Bunları biliyor musunuz?

Kâbe Müslümanların en önemli mabedi, kıblesi. Kabe Suudi Arabistan’ın  Mekke’de şehrinde .

1000 kg olan Kabe’nin örtüsü ipekten olup  işlemeleri altın iplikle yapılmıştır. Kisve adındaki bu örtü her yıl değiştirilir. Kisve’nin üzerindeki islemeler Kur’an ayetlerinden oluşmakta.

Hac esnasında Kâbe’nin etrafında yaklaşık 3 milyon Müslüman yürüyor.

Kâbe’nin güneydoğu köşesinde bulunan siyah taş ‘Hacer ul Esved’  Hazreti İbrahim aleyhissselama melek Cebrail aleyhissselam tarafından verilmişti. Rivayete göre siyah taş bir zamanlar beyazken insanların günahlarından dolayı siyaha döner .

Kâbe çevresinde 7 kez yürümeye bir tavaf denir.

Kaynak: www.volkenkunde.nl

Mekke’ye desire/ Hacca gitme arzusu
Ulusal Etnoloji Müzesi ‘nde 9 Mart’a  kadar açık.
Adres: Steenstraat 1,  Leiden

Verlangen naar Mekka, De reis van de pelgrim

t/m 9 maart 2014 te zien op het Rijksmuseum Volkenkunde

Steenstraat 1, Leiden

Ümîde sarıl sımsıkı!

Üstad Mehmet Akif sanki taa 1913’de bana seslenmiş. Ne derin bir anlatım, ne içten bir ifade. Yazdan kalma görseller eşliğinde bir seda vermek isterim.

P1050363

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak…
Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.
Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle.
İmânı olan kimse gebermez bu ölümle:

P1050364

Ey dipdiri meyyit, ‘İki el bir baş içindir.’
Davransana… Eller de senin, baş da senindir!
His yok, hareket yok, acı yok… Leş mi kesildin?
Hayret veriyorsun bana… Sen böyle değildin.

P1050365

Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz?
Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz?

P1050366

Âtiyi karanlık görüvermekle apıştın?
Esbâbı elinden atarak ye’se yapıştın!
Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan
Tek bir ışık olsun buluver… Kalma yolundan.

P1050367

Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk!
Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!
Herkes gibi dünyâda henüz hakk-i hayâtın
Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın?

P1050368

Ye’s öyle bataktır ki; düşersen boğulursun.
Ümîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun!
Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar;
Me’yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar
Lânetleme bir ukde-i hâtır ki: çözülmez…
En korkulu câni gibi ye’sin yüzü gülmez!
Mâdâm ki alçaklığı bir, ye’s ile şirkin;
Mâdâm ki ondan daha mel’un daha çirkin
Bir seyyie yoktur sana; ey unsur- îman,
Nevmid olarak rahmet-i mev’ûd-u Hudâ’dan,
Hüsrâna rıza verme… Çalış… Azmi bırakma;
Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma!

P1050369

Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş…
Sesler de: ‘Vatan tehlikedeymiş… Batıyormuş! ‘
Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından,
Tek kol da yapışsam demiyor bir taraftan!
Sâhipsiz olan memleketin batması haktır;
Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır.

P1050370

Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar…
Uğraş ki: telâfi edecek bunca zarar var.
Feryâd ile kurtulması me’mûl ise haykır!
Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır!
‘İş bitti… Sebâtın sonu yoktur! ‘ deme, yılma.

Ey millet-i merhûme, sakın ye’se kapılma.  14 Mart 1913

P1050372

Köprü açık mı…

P1050373

…yoksa kapalı mı? Kime göre açık, neye göre kapalı?

P1050374

Hadi bu da dinlemek isteyenlere gelsin.

AMSTERDAM’da KOMŞULUK 1

Ah bir evim olsaydı diye dualar ederken bir de bakmışım, ilk defa bir evim olmuş. Heyecan sıkıntıya karışmış, nasıl yaparım, nasıl yetiştiririm, geçim nasıl ederim zihnimde dolaşan pek çok kaygıdan sadece bir kaçı. Henüz eşyanın e’si yokken kapıda beliren ev şirketi yetkilisi bir tanışma günü organize etme derdinde ve şimdilik beni konu komşuyla kapı ağzında tanıştırmaya gelmiş. Derken komşularımla tanışırım.

En alttaki komşu kadın, çocuklar nerede, kaç çocuk diye sorar. Ne sandıysa? Çocuk mu? Çocuk benim ya? Sonra, sahi sen Türkiye’ye ne zaman döneceksin, demesin mi? Siz hiç yeni gelen birine ne zaman gideceksin diye sorulduğunu duydunuz mu? (Ah pardon, evet onu daha önce İstanbul’da da duymuştum. Okul yıllarında İstanbul’da yaşarken, annemi havaalanında karşılamaya gitmek üzereyken , akrabayı taalluktan bir edepsiz  ‘annen ne zamana gidecek’ diye sormuştu). Onun tam üstündeki hanım ters ters bakıp tepeden tırnağa inceler. O zamanki karşı komşum, kapıyı hafiften aralayıp görevlinin maruzatını dinleyince aralıktan isteksiz elini uzatır ve ‘beni hiç göreceğini sanmıyorum, günde sadece iki saatliğine evdeyim, onda da görüşeceğimizi sanmıyorum” deyip kapıyı kapatır. Ben neye uğradığımı şaşırırım, eh yani ben de senin için ölmüyorum ya. Derken onun altına ineriz. Bu kez bir adamla karşı karşıyayız, ev şirketinden gelen yetkili yine eski komşuyla yeni taşınan komşuyu, yani beni, tanıştırmak istediğini söyleyince adam, sizin için şimdi vaktim yok, lütfen gidin der.  Beriki tekrar vaktinizi almayacağız, sizi sadece tanıştıracağım, der. Adam yine vaktinin olmadığını ve gitmemizi istediğini söyler. Yetkili kişi tekrar maruzatını dile getirir, içeri girmek gibi bir derdimizin olmadığını daha önce de bir komşuyu tanıştırmaya getirdiği gibi beni tanıştırmak için dolaştığını, sadece elini sıkıp gideceğimizi uzuuun uzuun anlatır. Ve bu kez adamın “merhaba” demek için vakti vardır her nasılsa. Oysa bu kadar muhabbet yerine çoktan kırk kere merhaba der geçerdik ve bir araba dolusu laf işiteceğime kurban ederdim elimi. Ha bu arada Hollandalılar tanımadıkları insanların elini sıkmazlar. Ben çok meraklıydım sanki tanımadığım insanların elini sıkmaya.

Binaya taşınan ikinci yabancı, hatta diğerinin Surinamlı olduğunu düşünürsek ilk yabancı, ve ilk Türk ve ilk Müslüman olduğumu, hatta sokaktaki yanılmıyorsam ilk Türk olduğumdan böyle olduğunu bugün olanları kafama takmamam gerektiğini, salık veren yetkili bir tanışma günü organize etmek istediklerini ısrarla tekrarlar. Önceleri pek bir sıcak bakarım, adetleri böyle demek ki diye düşünürüm, fakat gelin görün ki bu ilk gün olanlar fazlasıyla canımı sıkmıştır. Sonra yetkili bir gün ‘ev kontrolü’ diye kapımı çalınca kan beynime sıçrar. Fakültede bir arkadaşıma anlatınca, ortaçağda mı yaşıyoruz ev kontrolü de neyin nesi, destur, anlamında bir  şeyler söyler. Derken ertesi gün ve bir gün sonra yetkili yine gelmiştir, yine yeniden beni her iki defasında da evde bulamamıştır. Bulamaması bir şey değil, bir de posta kutuma not bırakır ve  der ki iki defa geldim sizi evde bulamadım, siz gerçekten bu evde yaşıyor musunuz? Komşularla tanışma günü organize edeceğiz. Çaylar, kahveler ve kurabiyeler sizden, davetiye-organize bizden! Bu adam çıldırmış olmalı.

Gündüzleri fakültede olan, okuldan çıktıktan sonra geçim etmek, geçinmek için çalışan ben, yemek için telefon için anneme giden benim evde gündüz saatlerinde bulunmamam bu kadar mı garipti? Hele de yeni  taşınmış, henüz yerleşiyorken. Sahi bu Hollandalıların hepsi 7/24 evlerinde bulunuyorlar mı? Bu arada ben renklerden renklere, şekillerden şekle girer bir dertlere kalırım ki sormayın gitsin. Ertesi gün yetkili kişiden bir kart daha. Geldim evde bulamadım, beni arayın! Telefon ederim, karşıma çıkan görevli kendisiyle görüşmem gerektiğini ve şu an yetkili kişinin ofiste olmadığını ertesi gün, yarım saat sonra, bilemedin üç-beş saat sonra tekrar denemem gerektiğini bildirir. Derken berikinden bir kart daha.  Bu arada ben ver ha fakültedeki arkadaşıma dert yanarım, iki göz iki çeşme. Arkadaşım her defasında ortaçağ zihniyeti, ver cevabını yumuşak yumuşak konuşma, ödlek olma sesini yükselt, cesur ol der. O günlerde telefonum olmadığından evime yakın kulübeye giderim ver ha. Sonra bakarım ki böyle olmayacak, annemlerde yemek yerken bir gün yine ararım. Adam yine ısrarla tanışma günü organize etmek istediğini, komşularla bana oturmaya geleceklerini söyler. Fakat bu süreç içinde benim canım öyle bir su olmuştur ki, son noktayı koyarım. Evet ev sizin, fakat kiracı benim, ben kirayı öderim, gündüz okulda akşam işte olan benim nasıl oluyor da evde olmamı bekliyorsunuz, üstelik de geçen yine kart atmışsınız, geldim evde yoktunuz, sahi siz bu evde yaşıyor musunuz? Bu ne demek? Bu nasıl bir suçlama? Yalnız yaşayan birinin nasıl olur da 24 saat evde olmasını beklersiniz. Kiramı ödüyorum, kiramı ödeyebilmek için evde olmamam olağan bir durum değil midir? Üstelik o acayip insanları eşiklikten öte görmek istemiyorum, son sözüm budur, demem gerekiyormuş meğer. Kırk dereden su getiren adam, beni dinler ve ‘hanımefendi diyecek hiçbir şey bulamıyorum, yerden göğe haklısınız, tamam tanışma günü yok, güle güle oturun, deyi verir. Bu kadar da basittir yani bazen meram anlatmak. Ben bir rahatlarım, bir rahatlarım gider bir şükür namazı kılarım. Bu ne ya? Sen ev şirketi yetkilisi olarak ortaçağ zihniyetiyle ikide bir üzerimde psikolojik baskı uygulayacaksın. Hem daha apartmana taşınırken burun kıvıracaksın, hem de Hollandalıların mahrem saydığı evime gireceksin.  Olacak iş değil. Destur!

O günlerde bu olan biteni kime anlattıysam ilk defa böyle bir şey duymuş. Sosyal kontrolün bir nevi legalize edilmiş hali, yetkili memur eliyle kontrolü elde tutma diyelim. Sizin bir birinizi kontrol etmenize gerek yok, biz ev sahibi olarak, ev şirketi/korporasyon olarak, ve bir adım ötede belediye olarak sizi kontrol etmeye yeteriz. Hollanda özgürlükler ülkesi olarak bilinir, öyledir de fakat özgürlük içinde bir kontrol, ya da diğer bir deyişle kontrol altında bir özgürlük vardır aslında.

O günkü saftirikliğim ve cahilliğimle ‘aman evi elimden alırlar da’ diyerek tırsıp boş bulunarak böyle bir tanışma günü organize etmediğim için yatıp kalkıp şükrederim hala. Yoksa şimdilerde yatıp kalkıp böyle bir aptallığı yaptığım için hayıflanıp duracaktım.

Ve işleri güçleri yok kapı önlerinde Hollandalı amca ve teyzelerin birbirlerine, Türk kızı geldi, Türk kızı gitti, gidiyor, Türk kızının annesi babası geldi, Türk kızının babası gidiyor bak, annesi evde gibi sözleri ya henüz merdivenden çıkarken arkamdan ya da kapıyı henüz kapatmadan söylemiş olacaklar ki hep duyarım. Komşuyu kişiflemek, taciz etmek bu olmalı. İnsan insana davranış biçimi olarak bu kadar mı benzer, pek çok defa şahit oldum, gerçekten de insanlar farklı kıtalarda coğrafyalarda da yaşıyor olsalar birbirlerine işte böylesi benziyorlar.

Eskiden, yani annemlerde yaşarken, bu mahallede zenginler yaşar sanırdım, niye öyle sanırsaydım? Hatta Türkiye’den yeni geldiğim yıllarda pazarcıları çok zengin sanırdım. Hatta marketteki kasiyerleri de öyle sanırdım. Hatta Hollandalıları dedi kodu yapmaz sanır, dedi kodu yapmanın Türklere ait bir şey olduğunu sanırdım. Zaman içinde hepsi yalan oldu. 

Aradan yıllar geçti, o günkü tüm komşularım taşındı gitti, yenileri geldi. Hatta karşıma tam bir kaçık, kendini sosyeteden sanan cadaloz bir Surinamlı geldi ki sormayın gitsin. Derken üç beş yıl oturup o da taşındı. Hani asil ya. Bir şükür de onun taşınması için. Sonra Allah yüzüme baktı da karşıma kibar bir aile taşındı, bu kez Faslı.

Tepemde sabaha kadar dertli dertli arabesk dinleyip göbek atan ve geçenlerde de tüm şaşkınlığıma rağmen sessizce taşınıp giden Türk komşumu saymazsak diğerleri hep faslı ve çocuklu. :) Bir kaç kere ikaz etmiştim onu, güzellikle, kötü yüz olmamak için çok uğraşmış, bunun için çok dua etmiştim. Varsın bu benim imtihanım olsundu. Yaka paça olmak an meselesiydi.  Bazen gecenin üçünde en fazla, sopayı alıp kapısına dayanmak yerine, tavana vurarak lütfen sessiz olur musunuz ben sabahleyin işe gitcem, demişimdir.

Şimdiki komşularım pek bir rahat, çocuklar bolluk çocuğu. Merdiven dairesi baştan aşağı sadece ambalaj değil, iki kere ısırılıp atılan çikolata, iki yalanıp atılan şeker, yerlere atılan ya da duvarlara yapıştırılan sakız, poşeti patlayıp saçılmış cips, gofret, çekirdek, mısır patlağı, hatta çitlenip atılan çekirdek kabuklarıyla dolu. Ama bunlara şükür etmek gerekiyor, bazen bisikletimi almak için kömürlüğe indiğimde kapıyı açıp içeri giremem, çünkü önünde bir motosikletle ya da bir bisikletle karşılaşmak mümkün. Ama bu daha bir şey değil, geçen yıl tam sabah işe giderken yine bisikletimi almak için aşağıdaki  kapıma yöneldiğimde burnumun direğini kiran bir kokuyla karşılaşırım. Birisi kapımın önüne kakasını yapmıştır  bu kez. Hemen ev şirketini arar, bu bir kediye mi ait, köpeğe mi yoksa bir çocuğa mı yahut yetişkine mi ait bilmiyorum, fakat bir şey biliyorum, ben bunu temizlemicem, ben gidiyorum! derim.

Geçenlerde yine beni şaşırtan bir şey oldu. Apartmanın tüm çocukları toplanmışlar, başlarında bir de anne bir iştah merdiven dairesini köpük köpük tepeden tırnağa temizlerler.  :)

Bu temizliğin kaç gün dayandığını varın siz tahmin edin.

Beterin beteri vardır derler. Tüm bu olup bitenlere rağmen, ben evimi, ferah mahallemi pek bir severim.

DİNGİN ŞEHİR AMSTERDAM’da

KADİR GECESİ 2013

P1050238

Amsterdam pek bir dingindir. Tabii aynı şeyi Amsterdamlılar için söylemek mümkün değil.

Dilerim Allah bu gece hürmetine gönlüme, gönlümüze, aileme, eşe-dosta, konu-komşuya, şehrimize, ülkemize ve dünyamıza

Dinginlik verir,

Akıl verir,

Feraset verir,

Birlik verir,

Dirlik verir. Amin.

Allah’ım sen affedicisin, affı seversin, beni affeyle, bizleri affeyle. Amin

AMSTERDAM 2. EL KİTAP PAZARI

Deli cüsün cüsün her biri bir cüsün, derdi rahmetli anneannem. Yani deli çeşit çeşit, her biri bir çeşit. Bunun ne başlıkla ne de aşağıdaki yazım ve konumuzla uzaktan yakından bir alakası yok. Bu gün bunu söyledim kendi kendime, bu gün bunu hissettim, bu gün rahmetli anneannemin bu sözünü hatırladım. Bu gün haleti ruhiyem bu sözü hatırlattı bana. P1030875

De Kan 1986’dan bu yana Amsterdam’ın merkezi Dam meydanında aşağı yukarı 100 standlik büyükçe bir ikinci el kitap pazarı organize ediyormuş.  FB sağ olsun sevgili Hilal’den  duydum. Ve bisikletime atladığım gibi soluğu Dam’da aldım. Çok da istememe rağmen onunla karşılaşamadık fakat anladım ki aynı kartpostalcının başında ikimizde farklı saatlerde epey bir vakit geçirmişiz. Tabii burada gören göz olmak farklı. :) Benim kraliçem  yine yapmış yapacağını, kitap pazarını fethetmiş. :)

P1030862

Sorunun cevabı: ben Çapa, Beşiktaş, Avcılar ve tabii ki harikalar diyarı Tarlabaşı’ndan, Turan caddesi ve Basma Tulumba’danım. :) :)

P1030847 P1030832 P1030834 P1030835 P1030836 P1030837 P1030838

Kapı önü sokak çiçekleri P1030839 P1030840 P1030841 P1030842P1030845

Şu bisikletli yaşlı adam, o da kitap pazarı yolunda. Bisikletinin arkasına koymuş kitaplarını ucundan da kolinin tutarak düşmesin diye,  bir o yana bir bu yana yalpalanarak gidiyordu önüm sıra.

P1030843

Anna Frankhuis önü her zamanki gibi uzuuuunca kıvrım kıvrım bir kuyruk.

P1030846  P1030849 P1030850 P1030851 P1030852

Evet ikinci el kitap pazarı, fakat kitaplar ve kartpostallar ateş pahası idi. Makarna’nın İncili imiş mesela, ederi nedir diye sorduğumda adam içinde yazıyor diye açıp gösterdi. Gözlerime inanamadım. €10,-. Kartpostallara hiç bulaşmadım zaten üzerinde €4,- filan yazıyordu. Antika imiş bunlar, nereden diye sordum, müzayedelerden alıyorlarmış. Oysa ben yaşamını yitirmiş insanların döküntüleri arasından toparladıklarını düşünmüştüm.

P1030853 P1030854P1030856 P1030855

Bunlar da benim aldığım kartpostallar. Kartpostalları aldığım satıcıya sordum, anladığım kadarıyla bir pazar tezgahı için €95,- ödüyormuşsunuz doğru mu bu, diye. Evet öyle diyerek teyit etti beni. Eh peki ne kazanıyorsunuz? Hiç belli olmuyor, bazen hiç bir şey kazanmıyorum, bazen de az bir şey kazanıyorum fakat bu lokasyon, yani Dam meydanı süper, dedi ve çıkartıp dükkanının kartvizitini verdi bana.

P1030857 P1030858P1030863 P1030859 P1030860 P1030861 P1030864 P1030865 P1030866 P1030867 P1030868

Bu arada babalar ve bebeler başlıklı yazıma yeni fotoğraflar ekledim.

P1030870 P1030871 P1030872P1030879 P1030885

 

Nasıl da rüzgarlı, bulutlu bir gündü yine.  Hatta yağmur bile çiseledi.

P1030886 P1030887 P1030888P1030869 P1030891 P1030892 P1030893

Sevgili Ş’ye geçen ay diktiğim bir etek. Bir de masa örtüsü dikiyordum ama o henüz bitmedi. 

P1030833P1030831

Ve derken sevgili Ş’nin mütevazı sofrasına konuk oldum. Sadece patlıcan kebabı ve bulgur pilavı yeterli demiştim. Ama kime diyorum. Gerçi ben de az değilim, siz deyin yemeğin adını koydum, dolayısı ile arkadaşımın işini kolaylaştırdım, ben deyim sipariş vermiş gibi oldum. Neyse yedim, yedik, söyleştik. Allah olmayan tüm kullarına versin, kimseyi açlıkla terbiye etmesin. Arkadaşımın en kısa zamanda hacı sofraları olsun inşallah. Amin, amin, amin!

P1030895P1030896P1030894