efsus

Al  een hele tijd wilde ik ook recepten van vrienden publiceren. Recepten van lekkernijen die ik heb mogen proeven. Het is dan vandaag de laatste vrijdag van de maand. Ik zal proberen om een traditie van te maken.

Moumna, een oud collega vertelt hoe ze  erop is  gekomen om cheesecake te maken. “Een nicht van mij maakt heel vaak cheesecakes. Ik at deze cheesecakes bij haar en vond ze altijd heel erg lekker! Zelf ben ik niet iemand die vaak in de keuken staat maar dit wou ik echt heel graag maken omdat ik het zo lekker vond. De eerste keer dat ik dit gemaakt had schrok ik van de lekkere smaak. Ook mijn ouders en mijn zusters vonden het lekker. Hierna heb ik het vaker voorbereid tijdens speciale gelegenheden en ook gewoon als ik er heel erg zin in heb!”

Links cadeautjes van ons en kısır die ik op die dag specifiek voor Moumna heb gemaakt.  Rechts de door mij gemaakte rok en schort voor haar.

Op haar afscheidsdag had Moumna deze cheesecake voor ons gemaakt.  De onderstaande recept is dan helemaal van haar, ook de ‘stap voor stap’  foto’s hier boven zijn van haar. Wel  heen en weer wat gemaild voor de voor mij onduidelijke gedeelten. Het is nu helemaal in orde. Dank je wel Moumna!

Benodigdheden

voor de bodem:

• 15 koekjes
• 75 gram roomboter

voor de vulling:

• 500 gram Mascarpone
• 250 gram Crème Fraiche
• 2 eetlepels suiker
• 1 zakje vanillesuiker
• Sap van een halve citroen/lemon

——————————–

• 150 gram aardbeien
• 5 koekjes
• 2 repen witte chocolade (1 reep is 75 gram)

Bereidingswijze:

1. Je kunt allerlei soorten koek gebruiken voor de bodem. Gebruik hetgeen jij lekker vindt. Ik heb speculaas gebruikt. De koekjes moet je eerst goed verkruimelen. Dat doe je door de koekjes in een zak te stoppen met een zip lock. Je pakt een deegroller en met behulp van de deegroller verkruimel je de koekjes.
2. Als de koekjes verkruimeld zijn zet je de roomboter op een vuurtje totdat het gesmolten is. Als het gesmolten is laat je het even afkoelen en dan stop je de koekkruimels erin en meng je de koekjes met de gesmolten boter. Als het mengsel net natte zand is geworden dan is het goed.
3. De koek-boterdeeg stop je in een ronde cakevorm en druk je goed aan. Je kunt de achter kant van een lepel gebruiken om de deeg even te maken. Met je hand krijg je er namelijk heuvels in. Dit stop je voor een half uur in de koelkast. Ondertussen gaan we verder met de vulling.
4. Je mengt de volgende ingrediënten met elkaar: 500 gram mascarpone, 250 gram Crème Fraiche, 2 eetlepels suiker, 1 zakje vanillesuiker en sap van een halve citroen/lemon. Dit moet heel goed worden gemixt. Indien dit met de hand wordt gemixt dan moet je met je hand de cijfer acht vormen. Als  het een romige massa is geworden dan kun je stoppen met mixen.
5. Hierna snijd je de aardbeien in kleine stukjes en voeg je toe bij de vulling. (doe niet teveel aardbeien anders wordt het zuur). Dit schep je door de vulling heen. (Dit ga je dus niet mixen anders blijven de aardbeien geen hele stukjes meer. 
6. Als de aardbeien ook zijn toegevoegd aan de vulling haal je de bodem uit de koelkast en stop je de vulling erin. Met een spatel maak je de bovenkant glad. 
7. De bovenkant van de cheesecake kun je met allerlei dingen versieren. Ik heb het versierd met bastogne koekjes en witte chocolade. Zorg dat je ongeveer vijf koekjes goed verkruimeld. Hiermee bedek je de bovenkant.  De witte chocolade heb ik ook verkruimeld. Dit heb ik met behulp van een rasp gedaan. Hiermee heb ik ook de bovenkant versierd.

Eet smakelijk!

Variatietips van Moumna:

Probeer te variëren betreft fruit en koekjes. Ook kan je in plaats van mascarpone een ander soort roomkaas gebruiken genaamd monchoe.

Van de reactie van Meike begreep ik dat er gelatine in de boven vermelde kaas verwerkt is. Degenen die uit principiële overtuigingen bezwaar hiervoor hebben zoals ik, kunnen het beste deze Mouncoe niet gebruiken.

Oude en nieuwe collega’s, vrijwilligers, mijn moeder en zusje laten we eens met zijn allen bij elkaar komen bedachte ik.  Een bijeenkomst waar Turks, Nederlands, Engels, Frans en Arabisch, en zelfs Berbers  tot de voertaal behoorde.

 

  

Net als  de voertaal van de avond waren de hapjes ook gemengd en kleurrijk.  Omdat ik een mijn mail ter uitnodiging stuurde waarin “…een kopje Nederlands thee, gebrouwd en geserveerd op zijn Turks en daarbij wat hapjes van de Turkse en internationale keuken” schreef, was  aşure onvermijdelijke om de avond ermee te beginnen. Er waren meiden die al een tijd mijn aşure wilden proeven. Na het geven van een gebedspauze voor de genen die hun avond gebed wilden verrichten hebben we de avond met mijn favoriete thee tafel voortgezet.

Omdat wij van een redelijk grote groep van vijftien mensen waren en niet iedereen alles at of met andere woorden, omdat er veel kieskeurigen onder ons waren kan het wel erop lijken dat er veel hapjes waren. Echter als je het aantal -die door de hierboven genoemde redenen met per persoon deelt- is het in feite  niet veel.

Voor vegetariërs patates kavurması (gekruiden aardappelen) geserveerd met zelf gemaakt brood, geweken pasteitjes gevuld met Turkse kaas, pasta salade met groenten, voor de vleeseters net als ik, tepsi köftesi * (ovenblad köfte met bulgur en gehakt) en de lahmacun* van mijn moeder geserveerd met rode ui en thuis gemaakte tafelzuur. Het dessert voor de zoet liefhebbers şeker pare van de Turkse traditionele keuken en de mango cheesecake van de westerse keuken.

*de recepten komen binnen kort.

 

Ik blijf de teksten die ik vorig jaar heb geschreven publiceren. In feite is dit ontbijt vlak nog vóór vorig jaar gemaakt. Vanwege het niet op tijd publiceren van de geschreven teksten heb ik ook een eindloos verloren fotomap die volledig uit de hand loopt. Terwijl deze in de eerste instantie maar één map was, is hij nu verdeelt in tweeën, drie-en en vieren. In elk van deze submappen zijn er  nieuwe cellen voortgekomen onder verschillende namen als ‘nog af te wikkelen’ of ‘vandaag’ waarvan elk weer met een toenemende mate groeit en verandert in een monster die een zwelling heeft. Wat hij aan ‘niet afgewikkeld’ ziet slikt hij, en raakt zich met de dag eindeloos verloren.

Toen ik Mireille voor de ontbijt wilde uitnodigen heb ik een beetje er over nagedacht: wat voor een ontbijt tafel zal ik voor haar klaar maken? Ik heb heel kort er over nagedacht en zeer snel besloten. Hoewel de ontbijten die ik voor Yeşim * had bereidde grotendeels het begrip, op zijn Hollands, ‘boterham smeren’ inhielden, heb ik voor Mireille gekozen om een klassiek Turks ontbijttafel te bereiden waarop getikte eieren in roomboter en met nigelle zaadjes besprenkelde hangop met olijf olie hun plek namen.  *Laat ik maar niet oneerlijk zijn tegen mijn ontbijttafel, zelfs toen hadden wij ook de ‘bazlama’ van de traditionele keuken.

 

Ik zeg ‘gemoderniseerd’ want op de ontbijttafel van mijn grootmoeder had niemand een apart bord en het ontbijt gebeurde zonder bestek, op een grote koperen dienblad, wat sini genoemd wordt. Gewoon op de grond op een kleine verhoging om de sini heen verzamelden we ons in een kring. Gebakken ei of kaas kon je rollen in een stukje plat brood vergezeld met dikke glazen kopjes thee. Mijn oma noemde de theeglas niet bardak zolas wij dat noemde maar kadeh. Wijlen mijn oma, zij noemde kaas ipendir (peynir), teil ileğen (leğen), jam ileçel (reçel), appel alma* (elma). Ach die kindertijden  we zeiden tegen haar ‘we drinken toch geen wijn, waarom noem je het kadeh, je zei ‘neem hem niet’, dus ik neem hem niet’, en we lachten om haar taalgebruik.

*alma is verbiedende wijs van ‘nemen’.

Wat je op de rechter foto ziet zijn de lelies die ik van Mireille heb gekregen. Op de foto links zie je de zogenaamde  originele ‘çaman’  van de traditionele keuken  wiens waarde gelijk is aan massief goud.

Any how, laat ik maar naar mijn ontbijttafel terug keren voordat ik me in mijn herinneringen aan mijn oma verloor. Wij hebben de hangop die we van de koffiefilter gefilterde yoghurt hebben verkregen, gebakken ei, Turkse kaas, olijven -ook al zouden ze niet gegeten worden- boter, honing, jam zoals mijn wijle oma het noemde ‘table-crowd’, alles wat God ons had geschonken. Oh, bijna vergeten, verse Turkse  brood ‘pide’ en platte brood ‘yufka’ die ik toevallig van mijn moeder heb gekregen. Ik denk dat zij het dan ook van tante Şemsi had gekregen.

Mijn eid ul fitr foto’s heb ik niet eens kunnen publiceren. Alhoewel ik mooie foto’s had gemaakt. Al bijna twee maanden ben ik aan het opruimen terwijl de verbouwing maar een dag heeft geduurd. Omdat het dezer dagen op het kantoor ook ontzettend druk is en ik zes dagen in de week werk, de enige dag die voor mij overblijft is zondag. Geen boodschappen-inkopen, geen bos en lommermarkt plezier noch een bezoekje brengen aan het vlooien markt. Enige plezier momenteel is het plezier van het werken. Moge Allah alle werk zoekenden werk en alle werkenden liefde voor het werk geven. Amin!

Ik heb mijn gordijnen gewassen, gestreken en weer opgehangen. Een vitrage die gescheurd was heb ik weggegooid en begonnen met het maken van een nieuwe. Echter heb ik hem niet af kunnen maken vanwege tekort aan materiaal. Grotendeels heb ik de keuken ook van top tot teen schoongemaakt, met ieder dag de inhoud van een keukenkast op de grond te  gooien. Omdat ik al weken ieder gelegenheid die ik te pakken krijg met het schoonmaken van de kasten doorbracht heb ik vandaag de keuken die volledig uit zijn dak ging aan de kant gezet en een cake naar oven verstuurd.  Op een vreemde manier maakte ik de laatste dagen (eigenlijk nachten moet ik zeggen) cakejes in mijn dromen.

Zomaar een oma’s cake. Als extraatje heb ik van de nootjes en walnoten die mijn vader laatst heeft gepeld erop gesprenkeld. Omdat deze keer de eieren kleiner waren dan wat ik normaliter gebruikte heb ik drie in plaats van twee eieren getikt.  Al hoewel mijn cake met de normale proces uitbarstte was de manier van het stijgen volkomen abnormaal.  Dit beeld was dus de festivity gedeelte. Nee we zijn nog niet klaar!

Festiviteit heeft nog vervolg. Blijkbaar heb ik de  bouten volledig verpest, ondanks dat er een stapel te naaien projecten op de naaimachine op mij wachtte, de vrienden en kennissen vragen waarom er geen publicatie is en waar de recepten blijven, niet eens op mijn vermoeidheid lettend, ben ik zaterdag na mijn werk naar de markt geweest, en zag dat de gordijn spullen verkoper al heeft opgeruimd en wierp mij meteen naar de winkel waar ik al een laaaaange tijd naar toe wilde en kocht zeven kleuren breigaren. Licht roos, donker roos, groen, paars, wit, rood, blauw… Niet zes, en ook niet acht, precies zeven. Eigenlijk was het mijn lot, verdriet wat ik haakte. Ieder keer terwijl ik de de haak instak heb ik een aparte verdriet in de lus begraven en op het moment ik de haak weer door haalde ontstond er een blijheid. En zie hier, de eerste motief…

Na jaren was ik weer met breien begonnen met het breien van deze sjaal. Na een jaar, blijkbaar heb ik mijn snelheid niet kunnen stoppen, had ik een vloerkleed gebreid.  Je weet het wel, wanneer de voetbal wereldcup beëindigd kan je een tijd niet weten wat je doen moet, je valt in een enorme leegte… Toen ik klaar was met mijn tapijtje was mijn stemming precies zoals deze. Nadat ik klaar was op het kantoor en ik thuis kwam, mijn routine werkzaamheden en mijn rituelen voltooide, keek ik stupid met de vraag “enhm, wat nu?” om me heen. Uiteindelijk was ik dus nu begonnen met mijn deken die ik toen al in mijn gedachten had gegraven.  Na een aantal keer puzzelen met mijn breigaren heb ik eindelijk de eerste motief af gemaakt. Trouwens, ik heb jullie mijn tapijtje ook niet laten zien hè? Beloofd, binnen kort inshaAllah.

Onder tussen, zoals ik eerder beloofde heb ik het maken en publiceren van dibine yakma, lahmacun en nog veel meer nog steeds op mijn to do list. Ik ben mijn beloftes niet vergeten.

 Ik hoop dat het een goed week wordt.

Welte rusten allemaal.

Vandaag is de 22e van de Ramadan. Voor het eerst heb ik de fard van isha kunnen halen.  Zelfs toen ze nog net niet naar de ruku waren van het eerste rakat… Dit alles dank zij de jet imam van Fatih moskee.  Maar de volgende dag zou ik gewoon verder gaan van waar ik gebleven was. Toen ik de moskee binnen kwam en zag de vrouwen rustig zitten, dacht ik naïef, dat ze misschien op de fard wachtten. Ze hadden de laatste soenna gedaan. De verplichte isha had ik weer zelf moeten verrichten en de soenna tarawih gezamenlijk. Never mind, alleen voor dit moet ik ook dankbaar zijn.

Toen nodigde Mireille mij voor een iftar. Met een enorme enthousiasme heb ik meteen een rok voor haar gemaakt nadat ik van werk naar huis kwam. Voor zulke simpele cadeautjes zeggen wij in het  Turks “çam sakızı çoban armağanı”. Al hoewel ik een aantal straten verderop woon, heb ik de iftar nauwelijks op het laatste moment gehaald. Tot mijn grote verbazing zag ik niets op de tafel, of er was niet zo veel. Eerst dronken we thee en water met citroen schaafjes erin. Op de tafel waren er wel een aantal soorten dadels . Wanneer ik begon te fotograferen vroeg Erdoğan  of ik zou schrijven dat ze mij niets te eten hebben gegeven, en dat ik aan het hongeren was.  Terwijl  ik nog steeds geen actie zag. Even later hebben we gezamenlijk het avond gebed verricht, vervolgens het djanaza gebed en ook de avvabin gebed. Daarna hebben we de tesbih en de dua gedaan. Onder tussen werd het, zeg maar, 10:30 of 11:00 uur.  Daarna pas hebben we met de heerlijke soep die de heer des huizes en de pilav die mevrouw heeft  had gemaakt, ik weet niet meer wie de kip had voorbereid, nog een dag achter de rug gehad. Moge Allah niemand met de honger beproeven. Amin.

Hebben wij het avond gebed op deze manier niet beter verricht, en heeft onze maag zo meer rust gehad? Ja, ja, zeker. Als ik de iftar maaltijd in mijn eentje thuis at probeerde ik eerst fruit te eten, en dan een gebedspauze geven, als ik me kon tegen houden dan. Dit heb ik echt geprobeerd hoor, misschien niet altijd even succes erin gehad, maar wel geprobeerd.

Nog nooit was ik zo veel op pad voor iftar als dit jaar. Misschien proberen we al twee jaar een datum te prikken met Fardau. Dit keer bij haar thuis. Uiteindelijk zei ze “ik wil je met de Ramadan voor een iftar uitnodigen”. Eerlijk gezegd aarzelde ik eerst. Ze komt helemaal uit Den Haag, de hele dag werken en dan gaat ze nog koken en dan nog mij onthalen. Nee, nee dat doe ik aan haar niet. Ja wel doen… nee niet doen het is te vermoeiend. Na een korte ja doen- nee niet doen discussie heb ik de uitnodiging aanvaard. Ik heb dit jaar niemand uitgenodigd voor iftar. Nee niet waar… één vriendin dan, maar eentje.

Een dag voor ons afspraak een mailtje van mevrouw: kunnen we onze afspraak naar half 9 verzetten? Dan heb ik iets meer tijd om te koken en voel ik me waarschijnlijk minder gestrest. Spannend om voor jou te koken!

-Ach kind doe dat niet…Als jij je zo strest kan ik me niet op mijn gemak voelen.   Moet ik je komen helpen? Of zal ik iets voor je maken?

-Beloof ik je en wil niet dat je me komt helpen! Ben niet gestrest als we iets later afspreken… want dan hoef ik me niet te haasten.

-Half negen… Ik ben benieuwd!

Toen ik van mijn werk thuis kwam dacht ik even na, wat zal ik voor haar meenemen? Ik had al  spinazie cake  gebakken. Maar die eet je op, het wordt niet een aandenken. Een schort die ik eerder had gemaakt? Of misschien een rok die ik dan speciaal voor haar maak? Meteen een stof uitgekozen…  geknipt… Zal ik van dezelfde stof ook ééntje voor mij knippen?  Ja, doen! de stof is mooi… meteen nog eentje geknipt, de zij naden, de zoom, elastiek, en dan maar strijken en een mooie kantje kiezen die bij de stof past. Ja, hebbes! Tot de iftar tijd had ik  twee nieuwe rokken. Eentje voor mij, eentje voor haar. Ik pakte mijn fiets en even later was ik bij haar gearriveerd.

 

Belde aan… geen reactie. Belde weer aan, nog even wachten, daar gaat de deur open…  eenmaal binnen even roepen, geen reactie… Dan maar de trappen op. De deur van het appartement was open. Ik: hallooo, hoe, hoeeee. “selamun aleykum, kom maar binnnneeeen” riep ze van de woonkamer, op de tafel pistache pellend.

-Ve aleykum selam, maar ehm, waar is de gastvrouw?   Wat ben je aan het doen? Ben je een Nederlander?…  Ik op de top van de verbazing.   En alsof zij bij master chef in tijd nood zat, zelfverzekerd en geconsenteerd doorgaan met het pellen van de pistache nootjes.

Dame was druk bezig aan het koken, haastig heen en weer lopen, praten en lachen… Met spullen heen en weer trekken en  onder tussen de tafel dekken. Het was alsof ik op eens mijn moeder tegen over me zag. Terwijl ik verbaasd aan het observeren was, was de avond gevallen en de tijd was aangebroken, de iftar.

 

Wortel soep en Turkse brood, sweet patates met olijven, de gehakt pasteitjes, de op het laatst, vanwege mij, niet gemaakte koeskoes ondanks dat de pistaches waren  gepeld en de dadels en abrikozen waren gesneden. Onze dessert was Griekse yoghurt met honing, walnoten, pistache en bosbessen erop. Een heerlijke lichte dessert trouwens.  En niet te vergeten… dadels, water en thee om te beginnen.

 

Na het nuttigen van de heerlijke maaltijd die Fardau voor mij, maar dan alleen voor mij had voorbereid, het avond gebed verricht. Dan maar de fietsen pakken en ons werpen naar de Fatih moskee, die zich op een fiets afstand van vijf minuten van Fardau’s huis vandaan in het hartje van Amsterdam bevindt. Het is dan ook naar gezegd, lailatul qadr.

Mijn collega SC had een elegante iftar uitnodiging.  We dachten met de meiden “laten we eens bij elkaar komen” om zo haar uitnodiging te aanvaarden  en haar nieuw huis te feliciteren.  Ondanks dat ik naar het adres in mijn stratengids had gekeken, gebeurde het, omdat ik deze niet had meegenomen.  Op de terug weg na mijn late iftar  merkte ik dat ik  mijn oriëntatie op het laatst heb kwijt geraakt toen ik vlak voor haar deur terug keerde. 

Toen ik de straat lantaarns een voor een zag aanbranden terwijl ik op straat niemand kon vinden om naar het adres te vragen verwachtte ik hulp van de mensen achter hun ramen (dat ik dit heb gedaan kan ik echt niet geloven).  Ondanks dat de mensen “het moet hier ergens zijn” zeiden konden ze mij niet wijzen waar het adres was.  Ik fietste maar door tot dat ik opeens een mevrouw voor haar huis met iets bezig was zag en sprong ijverig naar mijn doel om mijn verhaal uit te leggen. Ze zei “Laat ik maar een stratengids pakken” en verdween. Even later kwam ze rennend met een laptop naar me toe. Maar dit maal had ze geen verbinding, dus we liepen samen richting haar huis.  Ik wees de straatlantaarn aan en zei tegen haar dat ik uitgenodigd was voor een iftar, en ondanks de zonsondergang dat ik nog steeds op pad was.  Ik denk dat het woord iftar een bekend woord is in Nederland, want ze reageerde niet met “wat is dat dan?” Zelfs zei ze tegen mij “ik zou zeggen kom bij ons eten, maar…” terwijl ze onmiddelijk het adres, dat op twee stappen van haar huis vandaan  lag, vond en mij beschreef. Vervolgens liet ze me met een glimlach uit en zei nog “eet smakelijk!”.

Onder tussen waren onze meiden allang begonnen met het smullen van de heerlijke hapjes van de Turkse en de Nederlandse keuken die SC had voorbereid. Onze collega wilde iets verschillends doen en heeft de pilav van orzo gemaakt.  We hebben een tijdje aan elkaar gevraagd wat de vertaling van arpa şehriye in het Nederlands zou zijn. Ik zei vermicelli, SC zei “nee, dat is tel şehriye”. Arpa is toch gerst, dan moet arpa şehriye gerst vermicelli zijn.    Net heb ik het gevraagd aan google translate, deze heeft het over ene orzo. Maar het klinkt een beetje raar, is het nou waar dat het orzo heet? Ik wilde het hier niet schrijven voordat ik ter bevestiging bij google afbeeldingen keek. Waarom zou ik liegen, dit woord heb ik voor het eerst gehoord. Behalve de hapjes die ze had gemaakt, mag ik de sarma niet vergeten te noemen die door haar schoonmoeder is toebereidt.  Na het eten zijn er voor alle meiden pakketjes gemaakt van de resterende sarma’s. De roze nagerecht was gemaakt en meegenomen door een Surinaamse collega. Het is met agar agar gemaakt.

Ik heb een zelf genaaide schort meegenomen waarvan ik dacht dat onze sis in haar  mooie keuken kan gebruiken.  Daarnaast had ik ook een plant geplant, maar vanwege de drukte heb ik van beide geen foto’s gemaakt.  Van de  thee en koffie gelegenheid heb ik ook geen foto.  Ik ben dankbaar dat ik één foto van het nagerecht en één foto van het eten bord en dan nog ééntje van de tafel heb kunnen maken.

Moge God, met haar gezin,  een aangename verblijf schenken aan onze collega in haar nieuwe woning.  Met de zonsondergang hebben wij heerlijk gegeten. Moge God niemand laten hongeren. Amin.

 

I know… het is een beetje laat, maar jullie zijn gewend aan mijn latere kant publicaties. Al hoewel ik niet weet of ik een begrijpelijke, correcte zin heb gemaakt. In ieder geval doe ik mijn best om deze platform met de TR versie bij te houden. Khayr inshaAllah.

Toen ik “Weet je wat laat RH maar bij mij komen na het werk, je hoeft haar ook niet op te halen, neem jij de kinderen en gaat naar huis, ze kan dan bij mij overnachten, de volgende ochtend kan iedereen naar zijn werk gaan” zei reageerde dhr. M. met een schreeuwende verbazing ‘Watttttt?’. Iedereen weet dat hij naast het entertainen de kinderen ook naar het park mee neemt, kookt voor hen laat ze eten, de afwas doet (of deed de vaatwasser dat? any how), en niet te vergeten het strijkwerk. Vier jongens maar ze zijn alle vier dé papa’s zonen. Want, zoals hij het zelf ook aangeeft, al hun behoeftes worden door hun vader voorzien.

Hoe kon ik weten dat, wat ik een aantal maanden geleden had gezegd, waar zal worden? Een aantal dagen geleden heb ik langs RH gegaan toen ik in de buurt een afspraak had. Zal ik toegeven dat ik verbaasd ben wanner ze vertelde dat haar man met de kinderen op vakantie was in Turkije en dan nog met de auto, dat ze eerst nog drie weken zou werken en dan zich bij hen gaat aansluiten? Nog een aantal maanden geleden riep hij toch met een verbijstering ‘Watttttt?’ als of hij “waar heb je het over?”  bedoelde. “Ach, kijk maar niet naar hem, hij is degene die de kinderen altijd verzorgd” zei onze sister. Waar blijf je dan toch, laten we dan een datum prikken. Ik opende mijn agenda en meteen voor de volgende dag hebben we met elkaar afgesproken. Aangezien de iftar-tijd om 21:30 uur aanbreekt kan ik wat hapjes klaar maken na mijn werk als ik precies om 17:00 uur de zaak kan verlaten. Echter had God een ander datum voor ons gepland.

Vandaag is de 17e van de heilige maand Ramadan. Voor het eerst deel ik dit jaar mijn iftar met iemand. Ik had de twee aubergines die ik laats had gekocht gebraden, de keşkül gemaakt en ze beide in de koelkast al gedaan. “Vandaag heb ik dan 250 gr. stukjes vlees die ik van de Turkse slager heb gekocht gebraden en een heerlijke aubergine kabab van gemaakt” wilde ik zeggen. Hoewel de slager verbaasd mij bevestigde “250 gram?” Of misschien verstond hij 150 gram, what ever. Ik heb mijn vriendin gebeld en tegen haar gezegd dat ik haar bestraft heb, dat zij voor mij gaat koken en hoe eerder ze komt des te beter we zouden eten.  Zonder enige tegenspraak accepteerde ze dat.

Bij de aubergine kabab nog eens een bulgur pilavı, salade en chatten. Soep? Wat is dat? Daarvoor in de plaats heb ik RH şeker pare laten maken. De hele nacht is van ons, hoezeer ik niet weet hoe we de volgende dag gaan werken.

Alles kan gebeuren in het leven… Alles is voor de mensen. Men behoort van de positieve kant naar de gebeurtenissen kijken. Zoals mijn moeder het altijd zegt behoor je geen negatieve energie aan het natuur geven. Ach kon ik mij maar uitspreken, kon ik maar mijn hart uitstorten.

Ik weet dat ik hierin niet zal slagen. Laten we met zijn allen dan maar naar de uitspraak van onze dessert kijken. De ‘ş’ herinner je je van  şeker pare, wordt zoals in sjaal uitgesproken, de ‘e’ is een open letter en de ‘ü’ is een Nederlandse ‘u’. De ‘l’ aan het eind van het woord word dun uitgesproken (en niet zoals in het Nederlands) omdat deze voorafgaand is van een ü. Denk hierbij aan het Franse meisjesnaam Chantal.

Al jaren was ik benieuwd wat het woord oorspronkelijk betekende, waar het vandaan kwam.  In het Ottomaans betekent keşkül kom, schaaltje. Een soort kommetje dat van kokosnoot of van ebbenhout werd gemaakt.

Ooit had ik keşkül met kardemom voorbereid.  Deze is dan de zelfde als die keşkül maar dan zonder kardemom, de klassieke variatie dus. Er kunnen meerdere variaties bedacht worden. Keşkül is een van de beste zuivel desserts… met name op deze lange zomer-Ramadan dagen. Zeer makkelijk en praktisch om te maken.

Omdat ik van niet te zoet houd doe ik sinds een tijd ietsje minder dan een glas suiker.

Benodigdheden

• 1 liter melk
• 1 theeglas suiker
• 1 theeglas water
• 1 ei
• 1 Turkse theeglas rijstmeel (precies de helft van een NL theeglas)
• 1 pakje vanille suiker

Als garnering

Gebraden hazelnoten, amandel schaafjes of pistache

Kaneel

Bereidingswijze

1. Doe allereerst melk en suiker in een pan en zet deze op het vuur.
2. Onder tussen kan je in een apart kom koud water, ei en de rijstmeel met een handmixer mixen.
3. Voeg deze substantie al roerend aan het kokend melk toe.
4. Kook op een laag vuur regelmatig roerend zodat het niet aanbrandt.
5. Na het kookpunt kan je nog zo een 3-5 minuten roerend laten koken.
6. Neem de pan van het vuur en voeg de vanille suiker erbij toe.
7. Doe de keşkül vanuit een bepaalde hoogte in de kommen. Als je het van een hoogte giet zullen er wat belletjes op het oppervlakte zich vormen. Als deze belletjes uitbarsten kan je een mooie poreus verschijning krijgen.
8. Even laten afkoelen. Doe ze dan in de koelkast.
9. Garneer de keşkül met kaneel, gebraden hazelnootstukjes, pistache of amandel schaafjes.

Eet smakelijk!

 

De  mango cheececake  die ik eerder op de TR versie van mijn blog heb gepubliceerd is de voorganger van deze recept. Een heerlijke nagerecht op een iftar maaltijd en dan nog  zeer licht voor  deze lange benauwde zomer dagen. Omdat we in de maand Ramadan zijn is er niet zoveel tijd voor het koken.  Dus ook geen tijd te verteren om een deeg voor de cake te maken. Vandaar deze cheesecake zonder bodem. 

Benodigdheden

• 500 gr magere naturel kwark
• 1 Turkse theeglas suiker
• 100 gr roomboter (gesmolten)
• 2 grote eieren
• 2 eetlepels maïs zetmeel
• 1 pakket vanille suiker

             ———-

                voor het garneren een blik morel/kersen

Bereidingswijze

1. Doe alle benodigdheden tot het streepje in een kom en mix ze kort met een hand mixer.
2. Doe deze mengel in een met een stukje roomboter ingevette bakblik.
3. Bak de cheesecake ongeveer 50-60 minuten (misschien ietsje korter of langer) in een voorverwarmde oven op  160-170 graden.
4. Haal de cheesecake uit de oven na dat je het hebt gecontroleerd.* Laat de cake wat afkoelen en garneer met een blik morel/kersen.
5. Als de cake helemaal afgekoeld is kan je hem in de koelkast bewaren om de volgende dag te eten. Als je hem vroeg in de ochtend heb gemaakt kan je hem ook in de late avond eten.
   

Voor  een sahur maaltijd bij de koffie is het heerlijk en onmisbaar. Ik heb gezegd!

*ieder oven kan anders zijn, daarom kan de bakproces bij iedereen verschillen. De oppervlakte van de cheesecake behoort wel wit blijven terwijl hij moet stollen. Je kunt na 40 minuten met een droge schone mes in de cake prikken om te controleren of de cake gestold is. Komt de mes er schoon uit, dan is je cake succesvol gebakken, zijn er wat restjes beslag op je mes dan moet je de baktijd even verlengen tot dat de cheesecake helemaal gestold is.  In het begin lijkt het een pijnlijke proces, maar na het verkrijgen van ervaring zal je zien dat dit proces zonder enige probleem zal verlopen.

Eet smakelijk!