GEMODERNISEERD KLASSIEK TURKS ONTBIJT

Ik blijf de teksten die ik vorig jaar heb geschreven publiceren. In feite is dit ontbijt vlak nog vóór vorig jaar gemaakt. Vanwege het niet op tijd publiceren van de geschreven teksten heb ik ook een eindloos verloren fotomap die volledig uit de hand loopt. Terwijl deze in de eerste instantie maar één map was, is hij nu verdeelt in tweeën, drie-en en vieren. In elk van deze submappen zijn er  nieuwe cellen voortgekomen onder verschillende namen als ‘nog af te wikkelen’ of ‘vandaag’ waarvan elk weer met een toenemende mate groeit en verandert in een monster die een zwelling heeft. Wat hij aan ‘niet afgewikkeld’ ziet slikt hij, en raakt zich met de dag eindeloos verloren.

IMG_7623

Toen ik Mireille voor de ontbijt wilde uitnodigen heb ik een beetje er over nagedacht: wat voor een ontbijt tafel zal ik voor haar klaar maken? Ik heb heel kort er over nagedacht en zeer snel besloten. Hoewel de ontbijten die ik voor Yeşim * had bereidde grotendeels het begrip, op zijn Hollands, ‘boterham smeren’ inhielden, heb ik voor Mireille gekozen om een klassiek Turks ontbijttafel te bereiden waarop getikte eieren in roomboter en met nigelle zaadjes besprenkelde hangop met olijf olie hun plek namen.  *Laat ik maar niet oneerlijk zijn tegen mijn ontbijttafel, zelfs toen hadden wij ook de ‘bazlama’ van de traditionele keuken. :)

 IMG_7625IMG_7626

Ik zeg ‘gemoderniseerd’ want op de ontbijttafel van mijn grootmoeder had niemand een apart bord en het ontbijt gebeurde zonder bestek, op een grote koperen dienblad, wat sini genoemd wordt. Gewoon op de grond op een kleine verhoging om de sini heen verzamelden we ons in een kring. Gebakken ei of kaas kon je rollen in een stukje plat brood vergezeld met dikke glazen kopjes thee. Mijn oma noemde de theeglas niet bardak zolas wij dat noemde maar kadeh. Wijlen mijn oma, zij noemde kaas ipendir (peynir), teil ileğen (leğen), jam ileçel (reçel), appel alma* (elma). Ach die kindertijden  we zeiden tegen haar ‘we drinken toch geen wijn, waarom noem je het kadeh, je zei ‘neem hem niet’, dus ik neem hem niet’, en we lachten om haar taalgebruik.

*alma is verbiedende wijs van ‘nemen’.

IMG_7628IMG_7629IMG_7630IMG_7633

Wat je op de rechter foto ziet zijn de lelies die ik van Mireille heb gekregen. Op de foto links zie je de zogenaamde  originele ‘çaman’  van de traditionele keuken  wiens waarde gelijk is aan massief goud. :)

Any how, laat ik maar naar mijn ontbijttafel terug keren voordat ik me in mijn herinneringen aan mijn oma verloor. Wij hebben de hangop die we van de koffiefilter gefilterde yoghurt hebben verkregen, gebakken ei, Turkse kaas, olijven -ook al zouden ze niet gegeten worden- boter, honing, jam zoals mijn wijle oma het noemde ‘table-crowd’, alles wat God ons had geschonken. Oh, bijna vergeten, verse Turkse  brood ‘pide’ en platte brood ‘yufka’ die ik toevallig van mijn moeder heb gekregen. Ik denk dat zij het dan ook van tante Şemsi had gekregen.

Reacties
  • ibrahim gormez zegt:

    kizim bunlari hep gosteriyorsun lakin tadini bilmiyoruz nasil lezzetlimi masa duzeni nasil gorunuse gore puanimiz 9 Allah zihin acikligi versin

  • Rachel zegt:

    Wauw het ziet er heerlijk uit Gül abla! Ik hou altijd van de Turkse ontbijttafels, het ziet er gezelliger uit dan de Nederlandse!
    Leuk om weer een Nederlands berichtje te lezen :)

    • efsus zegt:

      @Rachel, dank je wel schat.
      @ Ibrahim amca, tja wat zal ik zeggen, Aşure yemeye davet ettim, gelmediniz. Hayatınızın tadını kaçırdınız desem? :) En kısa zamanda görüşmeyi diliyorum. Öncesinde bir konsept düşüneyim. ;) Gerçi 9u hiç anlamadım, ya neyse demek ki daha çok çalışmam gerekiyor.

Geef een reactie